عاشورا و هویت ایرانی
🔶موسسه مرام به مناسبت ایام اربعین حسینی تقدیم میکند🔶
مجموعه گفتوگوهای 🔹عاشورا و هویت ایرانی🔹
مجموعهای چهار قسمتی از گفتوگوی علمی را با عنوان «عاشورا و هویت ایرانی» منتشر میکند.
🎙دکتر محمد مسجدجامعی
🎙دکتر مهدی دقیقی
🔻در این مجموعه، نسبت عاشورا با هویت تاریخی و فرهنگی ایران از منظری تمدنی و تطبیقی بررسی میشود و به پرسشهایی بنیادین در این مورد پاسخ داده میشود.
🔻این گفتوگوها با تکیه بر مطالعات تاریخی، تمدنی و تطبیقی، نگاهی متفاوت به یکی از مهمترین مسائل هویت فرهنگی ایران ارائه میکند.
◀️زمان آغاز انتشار: از ۱۱ مرداد ۱۴٠۵ در چهار قسمت به صورت روزانه
از طریق کانالهای رسمی و وب سایت مؤسسه مرام
از علاقهمندان به مباحث تاریخ، تمدن، هویت ایرانی و مطالعات عاشورا دعوت میکنیم این مجموعه را دنبال کنند.
🌐لینک صفحه:
🔗تلگرام: https://t.me/maraminst
🔗ایتا: @maraminstitute
جلسه اول
- هویت ایرانی بر بستری دیرپا از تاریخ، تمدن، فرهنگ و اسطوره شکل گرفته و با ورود اسلام از میان نرفته است. ایرانیان ضمن پذیرش اسلام، ویژگیهای هویتی خود را حفظ کردند و از همان سدههای نخست، میان اهلبیت پیامبر(ص) و دیگر جریانهای حاکم تفاوتی بنیادین دیدند. این پیوند در آغاز بیشتر به صورت محبت و ارادت به اهلبیت بود، نه تشیع کامل اعتقادی و فقهی. در قرون بعد، با گسترش تشیع و سپس رسمیشدن آن در دوره صفویه، عاشورا از یک واقعه تاریخی فراتر رفت و به بخشی عمیق از حافظه جمعی، مناسک دینی و هویت ملی ایرانیان تبدیل شد.
جلسه دوم
- تفاوت ایران با دیگر جوامع شیعی در اصلِ تشیع نیست؛ زیرا بسیاری از شیعیان نخستین عرب بودند. تمایز ایران در آن است که عاشورا تنها یک باور مذهبی نماند، بلکه در تعامل با تاریخ، تمدن و هویت ملی ایرانیان، به بخشی از حافظه و هویت فرهنگی این سرزمین تبدیل شد.
جلسه سوم
- از دوره صفویه، عزاداری امام حسین(ع) از سطح مناسک فردی فراتر رفت و به شکلگیری نهادهای اجتماعی، ادبیات، هنر، تعزیه، موسیقی، معماری و حتی شیوههای کنش جمعی ایرانیان یاری رساند. بسیاری از مهمترین حرکتهای اجتماعی و سیاسی ایران، از مشروطه تا انقلاب اسلامی، از ظرفیتهای فرهنگی و اجتماعی همین سنت بهره بردهاند.
جلسه چهارم
- پیوند هویت شیعی و هویت ایرانی، بهویژه در محور عاشورا، نهتنها تحت فشار بیرونی سست نشده بلکه پایدار مانده است. علت این ماندگاری، جایگاه عاشورا بهعنوان بخشی از دین و تجربه زیسته و شخصی مردم است که در همه اقشار و ادیان نیز بازتاب یافته و به یک تجربه دینی عمیق و مستمر در جامعه ایرانی تبدیل شده است.
