تحلیل‌گرانی که اخبار رسانه‌های رسمی کشورمان را پی‌می‌گیرند، به‌سادگی متوجه نوعی جانب‌داری نامحسوس آنها(درعین رعایت سیاست عدم جانبداری از هیچ نامزد ریاست‌جمهوری امریکا) از کلینتون می‌شوند. این سیاست نامحسوس، موضع سنتی و غالبی ایران پس از انقلاب اسلامی در انتخاب بین دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان هم بوده است. شاید دلیل آن، به جنگ‌طلبی و سیاست‌های خشن جمهوری‌خواهان در عرصه‌های بین‌المللی بازگردد. سیاست دموکرات‌ها در طرفداری از مصالحه و راه‌حل‌های دیپلماتیک و تمایل کمتر آنها به میلیتاریسم و دخالت نظامی، دلیل مضاعفی برای این موضع‌گیری است.[۱] ظاهراً این شرایط ایجاب می‌کند ایرانی‌ها از انتخاب کلینتون خوشحال‌تر باشند. همین موضع را نیز در انتخابات هشت سال قبل امریکا در سال ۲۰۰۸ در بسیاری از ایرانی‌ها مشاهده کردیم. آن زمان بسیاری در ایران از انتخاب اوباما و رأی نیاوردن جان مک‌کین خوشحال شدند.

حال باید دید در شرایط آشفته منطقه، بالا آمدن ترامپ برای ما بدتر  است یا رأی آوردن کلینتون؟ ترامپ نسبت به ایران دیدگاه خوبی ندارد و در مخالفت با برجام نیز، در بسیاری از موارد، با هم‌حزبی‌های خود هم‌فکر است، اما کلینتون نیز ارتباط تنگاتنی با عربستان دارد. حمایت مالی گسترده عربستان از کلینتون نشان می‌دهد این کشور روی برنده شدن کلینتون در انتخابات امریکا حساب بازکرده‌است. البته دلیل این قمار بزرگ عربستان نیز بازگشت به سیاست خصمانه و جدی کلینتون علیه ایران دارد.

به‌هرحال، در منطقه رقابت سختی بین ایران و عربستان وجود دارد و عربستان برای پیش‌برد اهداف کینه‌توزانه و دشمنی آشکار خود با ایران، نیاز به حمایت رئیس‌جمهور آینده امریکا دارد؛ فردی که قصد و توان موضع‌گیری سرسختانه علیه ایران را داشته باشد و کلینتون، طی چند سال اخیر، دشمنی خود با ایران را اثبات کرده است. او علناً خود را طراح تحریم‌های سنگین ضد ایران می‌داند که به‌زعم وی، ایران را به‌زانو درآورد و موجب تن دادن به مذاکره با امریکا درزمینه هسته‌ای شد.

از دیگر سوی، درست است که ترامپ را نمی‌توان به‌عنوان یک دوست برای ایران به‌حساب آورد، اما ازآنچه طی میتینگ‌ها و مناظره‌های انتخاباتی‌اش، در مورد دیدگاهش نسبت به دو کشور ایران و عربستان به‌دست‌آمده، نشان می‌دهد خصومت وی با عربستان بسیار بیشتر از ایران است و شدیداً نسبت به سیاست‌های این کشور منتقد است. ضمناً ترامپ، در عین موضع نسبتاً سخت در مورد ایران، گاه، به واقعیت‌هایی درباره ایران اعتراف می‌کند که معمولاً از یک سیاست‌مدار امریکایی نمی‌توان مشابه آن را مشاهده کرد؛ نظیر آنچه در مورد مبارزه ایران علیه داعش در یکی از نطق‌هایش بیان کرد.

البته نمی‌توان این واقعیت را انکار کرد که بسیاری از مواضع کنونی دو کاندیدا، در حد شعار است و بیشتر، برد تبلیغاتی – به‌خصوص در جامعه امریکا- دارد تا اموری که بتوان روی آن برای آینده حساب کرد، اما آنچه قابل‌انکار نیست، روابط خوب و حمایت عرب‌ها از کلینتون است. آن‌ها تلاش دارند وی را تا حد ممکن وام‌دار دلارهای نفتی خود کنند تا در زمان مناسب، از آن بهره‌برداری لازم را داشته باشند.

درمجموع، نباید فراموش کرد تجربه دوسه دهه اخیر نشان داده، بسیاری از ادعاهایی که جمهوری‌خواهان درباره ایران به‌رغم تبلیغات زیاد و در بوق و کرنا کردنش، عملی نشده، اما دموکرات‌ها بدون سروصدا و به‌گونه‌ای نرم، علیه ایران خصومت خود را اجرایی کرده‌اند. تحریم‌های چندجانبه و جهانی و نیز قطعنامه‌های پی‌درپی شورای امنیت علیه ایران طی چند سال اخیر از جمله مواردی است که خصومت دموکرات‌ها را نشان می‌دهد. لذا برخی از کارشناسان ترجیح می‌دهند با ترامپ بد مواجه شوند تا کلینتون بدتر.

ارجاعات:

[۱] البته در اینکه کدام حزب، مواضع جنگ‌طلبانهٔ بیشتری دارد، بین برخی کارشناسان اختلاف دیدگاه وجود دارد.
Print Friendly, PDF & Email
علی الماسی
علی الماسی
استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم دکتری مطالعات اسلامی پژوهشگر مطالعات راهبردی