ظهور و قدرت گرفتن الشباب

پس از شکست اتحادیه دادگاه‌ها و فرار رهبران آن، نیروهای الشباب خود را کنار کشیدند تا دور از چشم‌ها دوباره خود را سازماندهی نمایند. در حالی که بسیاری از رهبران «اتحادیه دادگاه‌های اسلامی» با آمدن اتیوپی گریختند، اما اعضای الشباب به مناطق باتلاقی جنوب کشور عقب نشینی کردند و از آنجا عملیات چریکی خود علیه اتیوپی‌ها را آغاز کردند.

در طی سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ با عملیات حمله و گریز، تله‌های انفجاری، ترور و بمب‌گذاری، الشباب مانع از نفوذ اتیوپی به سمت جنوب شد. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ تقریباً تمام جنوب و مناطق مرکزی سومالی را در اختیار گرفتند. آدن هاشی فرح آیرو، حسن عبدالله حِرسی الترکی و شیخ روبو با نیروهای خود سومالی جنوبی را به سه منطقه عملیاتی تقسیم کردند. این تقسیم سه‌گانهٔ مناطق عملیاتی بی‌حساب نبود و بر اساس ماهیت قبیله‌ای آنها صورت گرفت به طوری که در این صورت می‌توانستند از حمایت نیروهای محلی برخوردار باشند. آیرو مسئول منطقه مرکزی سومالی و موگادیشو بود. الترکی دره جوبا[۱] را در اختیار داشت و روبو بر مناطق باکول و بی[۲] مسلط بود.

موفقیت الشباب در متوقف کردن اتیوپی، آن‌ها را برجسته کرد. با شعار بیرون راندن اتیوپی‌ها و تأسیس دولت اسلامی، الشباب حمایت زیادی در میان ساکنان جنوب مرکزی جذب کرد و بخش مهمی از کشور از جمله شهر بندری کیسمایو را در اختیار گرفت. اتیوپی که از آزار الشباب خسته شده بود در ۲۰۰۹ عقب نشینی کرد و از سومالی خارج شد و جای خود را به چندهزار نیروی صلح اوگاندایی و بروندیایی داد که تحت نظارت هیئت اتحادیه افریقا در سومالی موسوم به (AMISOM) فعالیت می‌کردند.

الشباب که گروه کوچکی متشکل از چند صد نفر بود در کمتر از یک سال به قدرتی با چند هزار نیرو ، میلیون‌ها دلار سرمایه و مورد حمایت مردم و قوی‌ترین گروه مقاومت تبدیل شد. درگیری‌ها و نزاع‌های موجود در جامعه و فقدان کنترل دولتی به این امر کمک زیادی کرد. رشد الشباب تا حد زیادی مرهون حمله اتیوپی بود. این اشغال که از دسامبر ۲۰۰۶ تا ژانویه ۲۰۰۹ به طول کشید به توسعه ایدئولوژی، استراتژی عملیاتی و جذب نیروی الشباب کمک کرد و این گروه کوچک را در منطقه‌ای غیرمجهز با مردمی دارای اسلام میانه‌رو به قدرتمندترین و رادیکال‌ترین جناح مسلح درکشور مبدل کرد. الشباب در ابتدا ژست ملی گرایانه و دفاع از وطن در مقابل اتیوپی اتخاذ کرد چرا که بیشتر سومالی‌ها با انگیزه ملی‌گرایانه در صدد بیرون راندن اتیوپی بودند نه از دیدگاه مذهبی.

در سال ۲۰۰۸ اعضای الشباب بین ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شدند. گزارسی در سال ۲۰۱۵ جمعیت این گروه را با افزایش نیروها بین ۷۰۰۰ تا ۹۰۰۰ نفر برآورد کرده است.

[۱] -Juba valley

[۲]– Bay and Bakool areas

Print Friendly, PDF & Email
مرتضی آقامحمدی
مرتضی آقامحمدی
استاد سطوح عالی حوزه و دانشگاه دکتری مطالعات اسلامی دکتری شیعه شناسی پژوهشگر مطالعات راهبردی