%d9%be%d8%b1%d9%88%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%ac%d9%87%db%8c%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d9%84%d8%b9%d8%aa%db%8c%d8%a8%db%8c

جهیمان العتیبی

در اولین روز از ماه محرم سال 1400 هجری قمری مسجدالحرام به دست عده‌ای كه اعضای «جماعت سلفی محتسبه» بودند به رهبری جهیمان ‌العتیبی اشغال گردید و آنها با شخصی که او را مهدی موعود می‌خوانند، بیعت نمودند. در پی رویارویی مسلحانه آل‌سعود با اینان، حادثه با کشتار و خونریزی فراوان همراه شد. پس از یك هفته درگیری، حکومت سعودی به زانو درآمده و ناگزیر، به غربی‌ها و بویژه فرانسوی‌ها متوسل شد. نهایتا پس از گذشت دو هفته، در ظاهر آتش فتنه به سردی گرایید، اما خیلی زود ابعاد و ریشه‌های عمیق آن و شدت نفوذ این جریان در جامعه روشن شد. این حادثه تغییری جدی در رویه و حکومتداری خاندان سعود ایجاد نمود تا جایی كه برخی از آنها گفتند: «ما جهیمان را كشتیم و افكارش را صادر كردیم». این حرکت برای جریان‌های سلفی جهادی نیز الهام بخش بود و سبب تغییر برخی مفاهیم در نزد آنان شد كه در عالم اهل سنت سابقه نداشت و به افراطی‌تر شدن آنها افزود.  جهیمان به عنوان الگو و قهرمان آنان مورد ستایش و تبعیت قرار گرفت، به عنوان نمونه؛ برخی از اعضای گروه ابومصعب زرقاوی در عراق، سال‌ها پس از آن حادثه خود را ابوجهیمان می‌نامیدند تا یاد او را زنده نگاه دارند. آنچه در ذیل خواهد آمد بخش‌هایی از كتاب «فرهنگ زندگی و باورهای جماعت سلفی محتسبه» است كه در سال 1395 از اینجانب به چاپ رسیده است.

%d8%ac%d9%87%db%8c%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d9%84%d8%b9%d8%aa%db%8c%d8%a8%db%8c3